ฝากจันทร์ในคืนหนาว

คื น นี้ . . . อุ ณ ห ภู มิ   1 5   อ ง ศ า
นั่งคนเดียวมองดาวมองฟ้า...กับกาแฟแก้วอุ่น
คิดถึงคนไกล...ที่หัวใจมันแสนคุ้น
ไอรักยังละมุน...หอมกรุ่นกลิ่นความห่วงใย

                     

ฝ า ก ค ว า ม ห่ ว ง ห า . . . ผ่ า น จั น ท ร า ใ น คื น ห น า ว
วานสายลมถามข่าว...ว่าสบายดีใช่ใหม
โหยหาอ้อมแขนที่เคยคุ้น...เพราะรู้ดีว่าอุ่นแค่ไหน
แล้วก็ได้แต่ถอนใจ...คงหลับแล้วใช่ใหมคนดี

               

ไ ด้ แ ต่ ก ร ะ ซิ บ เ บ า เ บ า ผ่ า น ด ว ง ด า ว บ น ฟ า ก ฟ้ า
เค้าไม่ไหวแล้วน้าาาา...หาวววแล้วหล่ะคืนนี้
ซุกตัวกับกองผ้า...ควานหาไออุ่นที่พอมี
แค่อยากกระซิบบอกอีกที...ว่าคืนนี้...คิดถึงเหลือเกิน...

ส่งความคิดถึง

ฝ า ก ค ว า ม รั ก จ า ก หั ว ใ จ . . . ก ลั บ ไ ป ใ ห้ พี่
ในค่ำคืนนี้...ผ่านสายลมหนาว
ขอจันทร์บนฟ้า...และดาราที่พร่างพราว
บอกต่อเรื่องราว...เมื่อคราวมีกัน

ฝั น ดี . . . ร า ต รี ส วั ส ดิ์
ทุกความห่วงหายังคมชัด...แม้ยามฝัน
ตราบที่ดวงดาวบนฟ้า..ยังคงมองหาแสงจันทร์
ความคิดถึงของฉัน...ก็จะส่งถึงคนฝั่งนั้นทุกค่ำคืน

แค่สิ่งขอบคุณ

หยดน้ำตารินรด …เธอหมดรัก…
ใจแน่นหนัก ที่เคยให้ ไร้ความหมาย
ที่เคยหวง ห่วงหา มามากมาย
แต่สุดท้าย ไม่มีเหลือ เมื่อเธอลา

-- เจ็บนะ-- รู้บ้างไหม
ความอ้างว้างโลมไล้ ใจปวดปร่า
ถ้อยคำมากมาย จับใจความได้ “ไม่รักษาสัญญา”
มันอ่อนล้า หมดแรงไขว่ขว้า จะรั้งใคร

เพราะชินกับการมีเธอข้าง ๆ
ยังรับไม่ได้กับความอ้างว้าง เข้าใจไหม
เหนื่อย ล้า น้ำตาริน เมื่อได้ยินว่าเธอมีใคร
ยังรับไม่ไหว ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม อย่าเพิ่งทำร้ายกัน

ถึงวันนี้ ไม่คิด ติดค้างอะไร
เรื่องที่เธอทำให้เสียใจ ก็แล้วกันไปแค่วันนั้น
จากเคยเจ็บแทบตาย เดี๋ยวก็หาย เมื่อไม่เห็นกัน
ถือซะว่าเนื้อคู่เค้า ไม่ใช่ของฉัน  --จบกัน-- จะไปก็ไป

แค่ขอร้อง โปรดอย่าเอ่ยวาจา
ทำเป็นรู้ดีนักหนา ว่าฉันเจ็บแค่ไหน
เพียงเงยหน้าเพราะกลั้นน้ำตา โปรดอย่ากล่าวหาว่าเชิดใส่
แค่ร้อง -- ร้าว-- เพราะทนไม่ไหว ไม่ใช่ครางครวญร่ำให้ ต้องกลับมารักกัน

ฉันร้อง เพราะแกล้งหัวเราะไม่ได้
จะให้เอ่ยว่าดีใจหรือไง ที่เธอทำร้ายฉัน
แต่ต่อไปน้ำตาที่ไหล จะไม่ใช่เครื่องหมายความผูกพัน
เป็นแค่สิ่งขอบคุณที่ไปจากฉัน แค่นั้นจริง ๆ

ฝึกหัวใจให้รอ

ฝืนตัวเองกลั้นน้ำตาไม่ให้รินรด
เมื่อรักหมด ไม่เหลือพอจะได้
เหตุผลร้อยพัน สามคำสำคัญ เธอจะไป
จะมีน้ำตาเพื่อรั้งไว้ ให้ได้อะไรขึ้นมา

เมื่อรักหมดความจำเป็น
ก็อย่าร้อง ให้เธอเห็นคงดีกว่า
ร้าวเพราะเธอไป ดีกว่าเสียใจที่เธอเห็นน้ำตา
จากกันซะดีกว่า ให้เธอหันกลับมา
....เพราะสงสารกัน....

ดีใจด้วย ที่ตัดสินใจได้
และค้นพบว่าเค้ามีความหมาย มากกว่าฉัน
ไม่ต้องกังวล ว่าจะเป็นคนทำลายสัมพันธ์
ไม่เคยคิดทำร้ายฝัน หรือความผูกพันของใคร

ทำได้แค่เก็บเธอไว้ ให้ลึกที่สุด
เผื่อใจจะหยุด รักเธอลงได้
น้ำตาริน ท่วมท้น ล้นใจ
ความรักไม่เหลือให้ใกล้ แม้สายตา

คงไม่กล้ารื้อฟื้นให้ใจเจ็บ
เมื่อร้าวลึกเกินเก็บ ไม่กล้าค้นหา
ทำได้แค่ฝังให้ลึก แล้วฝึกรอเวลา
ที่จะรักตัวเองมากกว่า ...ที่เคยรักเธอ..

"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"

...อ้างว้างนะเมื่อไม่มีเธอ
บางคราวพลั้งเผลอ คิดว่าเธออยู่ใกล้
ไม่มีแล้วสินะ ความหวงห่วงใย
แววตาที่เธอใช้ จึงเย็นชา

มันเจ็บนะ เธอรู้บ้างไหม
ความอ้างว้างโลมไล้ ใจปวดปร่า
หยดน้ำตาริน วันที่ได้ยินคำลา
มันหมดแรงอ้อนวอน อ่อนล้า เกินรั้งใคร

ยิ้มให้เธอ เมื่อจบคำลา
กล้ำกลืนน้ำตา ฝืนตอบเธอให้ได้
"ไม่ต้องขอโทษ..ฉันไม่เป็นอะไร
ขอบคุณความห่วงใย ที่มีให้เสมอมา"

นั่งมองภาพเธอจนเลือนลับ
กว่าจะฝืนบอกตัวเองให้กลับด้วยใจอ่อนล้า
มันแทบกลั้นไม่ไหวแล้วน้ำตา
เพราะมันทำท่า จะล้นใจ

กลับมานอนสะอื้นจนตัวสั่น
อยาร้องตะโกนให้ลั่น กลับมาได้ไหม
เท่าที่มี แค่เสียงเพลงเบาๆ ปลอบใจ
"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"