วันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2555

กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ค ว า ม รั ก จ า ก ฉั น
ยังคงส่งตรงถึงฟ้าฝั่งนั้น...รู้บ้างไหม
กี่ปีแล้ว...ที่ไม่ได้กลับไป
แต่ยังใส่เธอในหัวใจ...ทุกนาที

เ ธ อ เ ห ง า . . . ฉั น ก็ เ ห ง า
ได้แต่เจ็บร้าวอยู่ทางนี้
เศร้าทุกคราว...เมือถึงวันเกิดอีกปี
ไม่มีเธอเหมือนที่มี...โลกใบนี้ก็กว้างเกินไป

ข อ โ ท ษ ที่ทำเธอเสียน้ำตา...ให้คนไม่มีค่าอย่างฉัน
เห็นเธอร้องแบบนั้น...ฉันเองก็เจ็บไม่แพ้กันรู้ไหม
ไม่มีเธอเหมือนเก่า...ฉันเองก็เหงาแทบขาดใจ
ฝืนและทนอยู่ให้ได้...แต่หัวใจก็เปียกปอน

อ ย่ า ร้ อ ง อี ก เ ล ย . . เ จ้ า เ ที ย น เ ล่ ม บ า ง
แสงแห่งเธอยังสว่าง...กลางใจที่ไหวอ่อน
และวันนี้...สิ่งที่ฉันจะขอพร
คือกลับมาเป็นเหมือนวันก่อน...ได้ไหมคนดี....
เอ-มิ-กา

จดหมายจากปลายฟ้า

เขียนบันทึกก่อนนอน
เป็นบทกลอนแทนจดหมาย
เหนื่อย...ช่วงนี้ไม่สบาย
คิดถึงคนไกล...ที่กำลังเลือนหายไปทุกที


เมื่อคืน...นอนไม่หลับ
ออกมานั่งนับดาวทางฟ้าฝั่งนี้
เหงาเหลือเกินแล้วคนดี
กลัวจริง ๆ ว่าความเหงาที่มี....จะยิ่งกว่าเมื่อวาน


ได้รับจดหมายก่อนนอน
อาจไม่ซึ้งเหมือนคำกลอน...ทว่าหวาน
จดหมายจากหัวใจ...จะไม่เลือนหายไปกับกาล
ปล่อยให้ความเศร้าพ้นผ่าน...อีกไม่นานคงเหมือนเดิม
เอ-มิ-กา

หมดแรง

เชื่ อ ม า เ ส ม อ . . . . ว่ า ตั ว แ ก ร่ ง
เข้มแข็ง...ไม่หวั่นไหว
บางครั้ง...อาจอ้างว้างเกินไป
แต่ก็ผ่านมาได้ทุกคราว

วันนี้. . . เ พี ย ง ห ม ด แ ร ง
อาจมีทีท่าแสดง...ว่าปวดร้าว
และหยาดน้ำตาที่พร่างพราว
ปล่อยชีวิตให้ว่างเปล่า...ต่างจากวันที่ผ่านมา


เ พ ร า ะ ฉั น เ ห นื่ อ ย . . . แ ล ะ ท้ อ
กับปัญหาที่กองรอ...อยู่ตรงหน้า
สู้น่ะสู้ไหว...แต่ต้องใช้เวลา
ยิ่งนานก็เหมือนยิ่งล้า...เกินเยียวยาแล้วหรือไร

มันหนักเหลือเกินนะวันนี้
....สู้....เหมือนทุกที....พอสู้ไหว
....แต่เจ็บ...มันเจ็บที่ใจ
ทำดีขนาดไหน...ไม่มีใครรับฟัง


. . . คื น นี้ . . . . ขอปล่อยตัวเองจมน้ำตา
เพื่อบรรเทาความอ่อนล้าสักครั้ง
ฝันมันยิ่งใหญ่...แต่ทางจะเดินไปใกล้ผุพัง
...หวัง...หวังเพียงยังมีหวัง...แม้ต้องสู้ลำพังก็ตาม

สายลมที่หวังดี


จุ ฟ ค น ดี ก ลั บ ไ ป เ บ า  เ บ า
รู้หรือเปล่าว่าใจที่หมดแรงดวงนี้
มันฮึดสู้ขึ้นมาทันที
เจ้าสายลมที่หวังดี...ฉันขอบคุณ

ข อ บ คุ ณ ส ำ ห รั บ ก ำ ลั ง ใ จ
ที่มอบความละไมด้วยไออุ่น
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าโลกนี้...ยังมีคุณ
เป็นอีกแรงหนุน...ให้เดินต่อไป

ล้ า บ้ า ง . . . ห ม ด แ ร ง บ้ า ง . . . ช่ า ง มั น เ ถ อะ
ชีวิตยังมีอีกเยอะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้สู้ใหม่
แพ้มั่งชนะมั่ง...ช่างปะไร
ขอเพียงวันที่หวั่นไหว...มีสายลมอย่างคุณอยู่ใกล้ก็พอ

ก้อนหินละเมอ


อ ย่ า ต้ อ ง ล ำ บ า ก แ อ บ ใ ค ร ม า เ ล ย
เพียงคำน้อยที่พี่เอ่ย...ก็แสนซึ้ง
ไม่หวังครอบครองหัวใจ...หรือต้องได้เป็นเพียงหนึ่ง
ขอแค่รู้ว่า.."คิดถึง"..ก็สุขแล้วคนดี

แค่หินก้อนเดียว...ที่เหลียวหาแต่ดวงจันทร์
หวังเพียงเศษเสี้ยวแสงกระทบมัน...ก็เท่านี้
แม้บางครั้งเมฆหมอกบัง...เลือนลางเต็มที
แต่สัญญา...จะรอเธอตรงนี้...ใต้แสงจันทร์

ขอรอเธออย่างคนไกล...พอได้หวามไหว..ยามค่ำคืน
บรรเทาความรอนล้าที่ทนฝืน...เพียงเท่านั้น
สุดขอบฟ้าแสนไกล...ห่างแค่ไหนก็ไม่สำคัีญ
เพราะแสงแห่งเธอที่จรดลึกในใจฉัน...จะคงอยู่อย่างนั้น...ไม่มีวันลางเลือน