วันพุธที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2555

ยังจำทุกเสียงดนตรีในช่วงเวลาที่ดีของเรา

แว่วเสียงระนาด....รัวระบัด
เหมือนจะกรีดความช้ำ..ย้ำให้ชัด...รอยห่วงหา
ณ ตรงนี้...เคยมีเธอเสมอมา
หากสายลมแห่งกาลเวลา...ได้พัดพาเราจากกัน

รออยู่ตรงนี้....ที่เก่า
กับภาพความเป็นเรา...เช่นวันนั้น
ขอเพียงสักครั้ง..ที่เธอคิดถึงมัน
แม้เป็นเพียงหลับฝัน...ฉันก็ยินดี

เปิดขิมบรรเลง....เพลงนางครวญ
ล่องลอยฝากสายลมหวล...ถึงเธอคนนี้
หากได้ยินเพียงครั้ง...ได้โปรดรับรู้บ้าง..ว่าใจที่มี
ยังจำทุกเสียงดนตรี...ในช่วงเวลาที่ดี...ของเรา
เอ-มิ-กา

เยื่อใยไม่ยอมขาดไปพร้อมคำลา

เป็นแบบนี้ทุกที
พอแผลกำลังจะหายดี...ก็มาทำให้โหยหา
ปากก็บอกต้องตัดใจ...แต่ทำไมเพียงสบตา
ก็แทบละลายอยู่ตรงหน้า...ทุกคราไป

อาจเพราะภาพคืนวันเก่า..เก่า
ยังคงกรุ่นความเป็นเรา...ให้หวั่นไหว
เพราะเส้นบาง..บาง..ที่เรียกว่า เยื่อใย
มันไม่ยอมขาดไป..พร้อมคำลา

จึงหลงเหลือเป็นริ้วรอยจาง..จาง
ในความหวังอันเลือนลาง...ลึก..ลึก..ว่า
คงมีสักวัน...ที่เธอจะกลับมา
เพื่อเช็ดคราบน้ำตา...ให้แก่กัน

ฉันคงหวังมากเกินไปใช่ใหม
การพยายามตัดใจ...จึงทั้งไหวและหวั่น
เห็นเค้กร้านเดิมทีไร...เหมือนคล้าย ๆ ยังรอวัน
ที่บางคนชอบถือมาฝากฉัน...พร้อมบอกว่ารักมั่น..ไม่เปลี่ยนแปลง
เอ-มิ-กา

อย่ายื้อฉันไว้อีกเลย


หวังเพียงกาลเวลา...จะรักษาหัวใจ
และลืมเรื่องของเราได้...ในวันนี้
ฉันเหนื่อยและท้อ...กับคนที่ไม่รู้จักพอในสิ่งที่มี
จบกันไปสักที...คงดีกว่า

จะขอเลือกความหนาวเหน็บ
ดีกว่าอยู่แบบเจ็บ ๆ แล้วมีปัญหา
อย่ายื้อกันไว้...อย่าทำอะไรเพื่อซื้อเวลา
หากต้องแลกกับหยดน้ำตา..และความเสียใจ


ฉันเองก็คนเหมือนกัน
เจ็บไปเจ็บมาแบบนั้น...มันทนไม่ไหว
ไม่ว่าเธอกับเขา...จะอยู่ในสถานะอะไร
วันนี้ฉันก็เหนื่อยเกินจะกลับไป...อย่ายื้อฉันไว้อีกเลย

เอ-มิ-กา

ลาจันทร์


จั บ เ ม ฆ ห ม อ ก ที่ บั ง ต า
คลี่ผืนฟ้า...เป็นผ้าห่ม
หวังเพียงหัวใจที่ระบม
จะหายระทมเพราะไออุ่น

เ พี ย ง จั น ท ร์ เ ท่ า นั้ น ห น า
เดียวดายบนปลายฟ้าที่เคยคุ้น
จรัสแสงเป็นบางวัน...ก็เพื่อคุณ
หวังเพียงเศษความละมุนจากห้วงใจ

แ บ่ ง ใ ห้ ฉั น บ้ า ง...เ ถ อ ะ น ะ ค น ดี
ท่ามกลางความมืดของราตรี...ฉันหวั่นไหว
ทำได้เพียงส่องแสงลงมา...แทนคำลาจากฟ้าไกล
แต่คงมิอาจส่องถึงหัวใจ...ใครบางคน

เอ-มิ-กา

ขอใช้เวลาที่เหลือ..เพื่อลืมเธฮ

แ ว่ ว เ สี ย ง ค ร ว ญ ค ร่ำ..ท่ า ม เ ดื อ น มื ด
หวังเพียงยืด..ทิวาวาร..ให้นานเนิ่น
เพราะครึ่งใจ..บอกให้พอ..ท้อเหลือเกิน
จึงทำเพียง..มองเมิน..เดินจากไป

ห วั ง แ ค่ ว่ า..เ สี้ ย ว เ ว ล า..ที่ พ อ มี
จะสามารถ..ก่อฤดี..ขึ้นมาใหม่
แม้นเหมือนเดิม..ไม่ได้..ไม่เป็นไร
เพียงขอใช้..เวลาที่เหลือ..เพื่อลืมเธอ
เอ-มิ-กา

เอ้อ..จริงว่ะ
นาน ๆ จะเขียนกลอนแปด...รู้สึกแปลก ๆ จัง