จ ง ส ว่ า ง. . .เ ช่ น แ ส ง จั น ท ร์

จ ง ส ว่ า ง. . .เ ช่ น แ ส ง จั น ท ร์

ที่แบ่งปัน...ดาริกา...ให้สดใส

แม้รอบข้าง...มิกระจ่าง...เทียบ อโณทัย

ทว่าเย็นสบาย...จรัสได้...เคียงข้างกัน

เอ-มิ-กา

แม้ราตรีนี้ไม่มีจันทร์

...เดือน...ดารา...
ยังงดงามประดับฟ้า...มาเสมอ
แม้เมฆหมอกบัง..มองไม่เห็นเธอ
หากยังคงหลงเพ้อ...ละเมอไกล

จันทร์เอ๋ย...จันทร์เจ้าขา
คงมีบางครา...มิสดใส
แม้นราตรีนี้...แสงจันทร์ลับไป
ทว่ายังสว่าง...กลางฤทัย...ไม่เปลี่ยนแปลง

เอ-มิ-กา

ใ น ค่ำ คื น ...ที่ จั น ท ร์ อ่ อ น แ ส ง

แ ส ง จั น ท ร์. . . ใ น คื น ฟ้ า ห ม่ น
เมื่อได้ยล...พบเพียงความเศร้า
บางราตรี...หลบเร้นเห็นเพียงเงา
และความว่างเปล่า...บนราวฟ้า

ใ น ค่ำ คื น ...ที่ จั น ท ร์ อ่ อ น แ ส ง
เพียงจักแสดง...ให้รู้ว่า
เป็นเพียงด้านมืดของจันทรา
หากอีกฝั่งฟ้า...ยังสว่างท่ามดารา...ไม่เปลี่ยนแปลง

เอ-มิ-กา

รักตัวเองให้มากกว่านี้

ร้ อ ง ใ ห้ ...เ สี ย ใ จ ม า ตั้ ง น า น
เจ็บปวดร้าวราน...อีกตั้งเท่าไหร่
รู้อยู่แล้ว..ว่าเรื่องของเรามันจบกันไป
ยังโง่งมรักเค้าทำไม...ให้ได้อะไรขึ้นมา

บอกตัวเอง..."ตัดใจเสียที"
กล้ำกลืนฝืนทนแบบนี้...ใจมันล้า
จมอยู่กับความเสียใจ..มีน้ำตา
รอคอยให้เค้่ากลับมา...เพื่ออะไร

กระซิบบอกหัวใจ.."รักตัวเองให้มากกว่านี้"
ลืมเค้าเสียที...เริ่มต้นใหม่
เตือนตัวเองว่าชีวิตเราทั้งคน...อย่าวางบนปลายเท้าของใคร
เพราะเมื่อเค้าเดินจากไป...คนที่เสียใจ..ก็คือเรา

เอ-มิ-กา

ลืมเรื่องร้่าย ๆ สักที

ก อ ด ตั ว เ อ ง เ บ า เ บ า
รอบตัวมีแต่ความเหงาและร่องรอยความเหว่ว้า
ปล่อยความฝัน...หยอกล้อกันกับโชคชะตา
เฝ้ารอกาลเวลา...จะบรรเทาความปวดปร่าข้างใน

บ อ ก ตั ว เ อ ง อี ก ค รั้ ง...ลื ม เ ข า สัี ก ที
นับตั้งแต่วันนี้..ต้องเริ่มต้นใหม่
ถ้าไม่อยากเหงา...ต้องลืมเขาไป
บอกตัวเองจงตัดใจ...ลืมเรื่องร้่าย ๆ สักที

เอ-มิ-กา