...เ ห มื อ น เ รี ย ก ร้ อ ง ม า ก ไ ป ใ ช่ ใ ห ม...

...เ ห มื อ น เ รี ย ก ร้ อ ง ม า ก ไ ป ใ ช่ ใ ห ม...
ก็แค่เพียงหัวใจ...ที่อยากขอ
คงมากเกินไป...เธอเลยให้ความหมาย.."ไม่รู้จักพอ"
บางครั้งก็ท้อ....คงได้แต่รอ...
...ไ ม่ รู้ จ ะ เ ดิ น ต่ อ อ ย่ า ง ไ ร...

เอ-มิ-กา

หมดแรงจะรั้งใคร

ค ง เ กิ น ก ำ ลั ง จ ะ รั้ ง ขื น
เมื่อเธอมีคนอื่น...ยิ่งฝืนยิ่งหวั่นไหว
เหนื่อยที่จะฝัน...เมื่อเธอดึงดันว่าจะไป
หมดแรงจะรั้งใคร...อยากไปก็ไป
.....ต า ม ใ จ เ ธ อ......

เอ-มิ-กา

เจอกันช้าไป

รักไม่ได้...ไม่ใช่ไม่รัก
ยังแน่นหนักเหมือนเก่า....เข้าใจใช่ใหม
แต่คงผิดที่เรา..เจอกันช้าเกินไป
และผิดที่หัวใจ...เธอให้เขาไปครอบครอง

ฉันเองก็ไม่อยากถูกเหยียดหยาม
ให้ใครต่อใครเขาประณาม...ว่าเป็นสอง
เมื่อเป็นหนึ่งไม่ได้...ไม่ยื้อแย่งจับจอง
แค่คำว่าตัวสำรอง..เข้าใจใช่ไหม?..ไม่ยากเป็น

เอ-มิ-กา

หมดเรี่ยวแรงไขว่ขว้า..แล้วจริง ๆ

ทิ้ ง ตั ว เ อ ง ไ ว้...กั บ บ า ง สิ่ ง
ปล่อยหัวใจให้จมดิ่ง...กับการค้นหาความหมาย
กอดคอกับความเหงา..แม้ต้องเศร้าและเดียวดาย
แต่ก็คงไม่ถึงกับตาย...ใช่ไหม..?

...เ ฝ้ า โ ท ษ แ ต่ ค น บ น ฟ้ า...
ที่เล่นตลกกับโชคชะตา...จนสั่นไหว
ส่งบางคนมาให้รัก..รัก..จนหมดหัวใจ
แต่ฟ้าก็ส่งใคร...มาแทรกกลางระหว่างเรา

ยั ง ค ง เ ก็ บ ทุ ก ช่ ว ง เ ว ล า ดี ดี
ถึงแม้ความรู้สึกที่มี...วันนี้ต้องเศร้า
และแม้ที่ว่างในใจ...เธอมีใครเป็นเงา
ใช้ชีวิตร่วมกับเขา...ลืมเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมา

ก อ ด ตั ว เ อ ง...ส ะ อื้ น เ บ า เ บ า
บอกตัวเองให้เลิกเศร้า...หยุดถามหา
ไม่ได้โทษใคร...ไม่ได้ท้อต่อชะตา
แต่มันล้า...หมดเรี่ยวแรงไขว่ขว้า..แล้วจริง ๆ

เอ-มิ-กา

ลมหายใจสุดท้าย

ไม่รู้จะฝืนได้นานแค่ไหน
เหนื่อยเหลือเกินรู้ไหม...การไล่ตามฝัน
บางครั้งมันท้อ...กับการรอที่ไม่มีวัน
ได้แต่จมกับความเงียบงัน...อยู่อย่างนั้นทุกครา

หากเหลือเฮือกสุดท้าย...ของลมหายใจ
ฉันคงส่งคำตอบได้...เพียงบอกว่า...
สิ่งที่เหลือจากความบอบช้ำและคราบน้ำตา
คือ..รักเธอเสมอมา..และทุกความห่วงหา
...ไ ม่ เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง.....

เอ-มิ-กา