วันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2555

รอยหวั่นไหวในสายตา


. . . ทุ ก วั น นี้ ที่ ส บ ต า กั น . . .
เคยเห็นเงาของความไหวหวั่น..บ้างไหม
รับรู้บ้างหรือเปล่าว่าเริ่มมีรอยร้าวข้างใน
เห็นบ้างหรือไม่...ว่าเกิดความหวั่นไหวในสายตา

. . . ห รื อ เ ธ อ ไ ม่ เ ค ย ม อ ง เ ห็ น อ ะ ไ ร . . .
ไม่รับรู้ไม่ใส่ใจในความร้าวล้า
หรือเห็นเป็นเพียงแค่เรื่องธรรมดา
จึงได้แต่เฉยชา ไม่รู้สึกรู้สาอะไร

. . . ห า ก วั น นี้ ยั ง ยิ น ดี ที่ จ ะ ส บ ต า. . .
ได้โปรดรับรู้เถิดว่า..กำลังอ่อนไหว
ถ้าในแววตาทั้งคู่ยังพอมีฉันอยู่ข้างใน
ก็อย่าทำร้ายด้วยการไม่สนใจ...ได้ใหมคนดี

. . . ถ้ า รั ก ที่ มี . . . มั น ไ ม่ ดี เ ห มื อ น เ ก่ า. . .
ความห่วงหาจากสองตาเศร้า ๆ ไร้ค่าแบบนี้
ก็ขอแค่บอกกัน เพื่อจะได้เลิกมองมันเสียที
เพราะเหนื่อยเหลือเกินแล้ววันนี้..กับอาการไม่สนใจใยดี..ของเธอ

หมาหัวเน่า

. . . อ ยู่ ค น เ ดี ย ว แ บ บ เ ห ง า ๆ. . .
รอบตัวปกคลุมด้วยเงาของความเหว่ว้า
เหลียวหาใครสักคนปลอบโยนยามมีน้ำตา
คงมีแค่น้องหมา..ที่คอยห่วงหาอยู่เป็นเพื่อนกัน

. . . คื น นี้ . . . ทั้ ง ค น ทั้ง  ห ม า พ า กั น หั ว เ น่ า. . . 
ใคร ๆ ก็ไม่รักเรา...แม้ความเศร้ายังตามไปเข้าฝัน
จะทำยังไงได้ เมื่อไม่มีใครรัก...ก็ช่างมัน
อย่างน้อยเรายังมีกันและกัน...ในวันที่ไม่มีใคร

. . .ไ ม่ จำ เ ป็ น ต้ อ ง ร้ อ ง ห รื อ ค อ ย ส่ ง เ สี ย ง . . .
ขอแค่เพียงอยู่ข้างกัน...วันที่หวั่นไหว
เพราะแววตาซื่อ ๆ ดูก็รู้ว่าจริงใจ
ที่บางคนไม่เคยมีให้...ทำได้แต่ปากดีไป...เพียงวัน ๆ
เอ-มิ-กา

ไม่เคยนึกเสียดายวันเวลา

ไ ม่ เ ค ย นึ ก เ สี ย ด า ย วั น เว ล า
เพราะรู้ตัวว่า...ตัดสินใจดีแล้ววันนั้น
คำว่ารัก มันมีค่ามากมายเกินกว่าสุดท้ายจะยอมลบมัน
และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามนั้น....ฉันดีใจที่เอ่ยมันออกมา

ข อ บ คุ ณ ทุ ก ค ว า ม ห่ ว ง ห า อ า ท ร
ที่มีให้หัวใจยามอ่อนล้า
ขอบคุณสองมือที่ประครองเช็ดคราบน้ำตา
ในวันที่ปัญหา....ทำร้ายหัวใจ

เ พี ย ง ห้ ว ง เ ว ล า ที่ มี กั น แ ล ะ กั น

รู้มั้ยว่ามัน..อบอุ่นแค่ไหน
แม้วันนี้อยู่ด้วยกันไม่ได้....ก็ไม่เป็นไร
เพราะความรักที่เคยให้...มันมีค่ากับหัวใจ...มากมายแล้วจริง ๆ
เอ-มิ-กา

ใ ช้ เ ห ตุ ผ ล อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้


ข อ ร้ อ ง จ ะ ใ ช้ เ ห ตุ ผ ล อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้
เช่นว่ารักกันมากมาย และอยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า
จะบอกว่าฉันไม่ดีพอ..แล้วขอหยุดคำว่าเรา
หรือเพราะรักกับฉันแล้วมันเศร้า...ก็เอาเถอะ...พูดมา

จ ะ อ้ า ง อะ ไ ร อ อ ก ม า ก็ ไ ด้
กี่หมื่นถ้อยคำมากมาย เท่าที่เธอจะสรรหา
จะใช้เหตุผลอะไร ... สุดท้ายเป็นก็ฉันที่่มีน้ำตา
แต่มันคงดีกว่าที่เธอพูดออกมา...ว่าดีเกินไป

เ พ ร า ะ ไ ม่ เ ข้ า ใ จ จ ริ ง  ๆ   วั น นี้
ที่เธอบอกว่าฉันดี แล้วนี่มันผิดตรงไหน
ต้องให้เลวกี่ครั้งถึงจะชนะคำว่าดีเกินไป
ต้องใจร้ายขนาดไหน..เธอถึงเลิกใช้เหตุผลนี้สักที

ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น ค น อ่ อ น แ อ ข น า ด นั้ น
ถ้าคิดจะเลิกกับฉัน..แค่บอกกันตรง ๆ ก็ได้นี่
พอเหอะนะกับเหตุผลโบราณที่เชยสิ้นดี
และที่อ้่างออกมาทั้งที คิดให้สมเหตุผลกว่านี้ไม่ได้หรือไง

เ ห็ น แ ก่ ค น เ ค ย รั ก กั น ใ ห้ ฉั น แ น ะ น ำ ดี ก ว่ า
ลองเลือกคำร่ำรา..ที่วัยรุ่นสมัยนี้เค้าชอบใช้
สั้น ๆ ง่าย ๆ บอกเลยและกัน  "เธอไม่ใช่"
หรือแค่ "เราเข้ากันไม่ได้" เนี่ยะเทรนด์ใหม่...หัดใช้ดู

ถอยแฟนใหม่ป้ายแดง

ไ ด้ ยิ น เ สี ย ง พ ร่ ำ ร ำ พั น ว่ า ฉั น . . . แ ส น ดี
แต่โทษทีตังค์ไม่มี..ดีได้ก็ไม่สน
เอาล่ะเหวยเออจริงแฮะ...เรามันจน
จึงสุดทนหาคนใหม่ให้ใช้ตังค์

... จุ๊ .. จุ๊ ...อ ย่ า เ อ็ ด ไ ป น ะ ท่ า น ผู้ ช ม
ตอนนี้ต้องตีหน้าเศร้าเคล้าระทมหมดความหวัง
แต่พอเธอพ้นประตูไป...ใจเย็นไว้อย่าเพิ่งดีใจเสียงดัง
วิ่งเร็วจี๋ไปขุดไหที่ฝัง....แล้วรีบนับกะตังค์ เอาไว้ถอยแฟนใหม่ป้ายแดง ๆ