ก ติ ก า ข อ ง แ ม ว ขี้ แ พ้

ห ล ง รั ก แ ม ว มี เ จ้ า ข อ ง . . . . โ ค ต ร เ จ็ บ
เหมือนเอาเล็บ..ด้วน ด้วน...ไปข่วนกระถาง
เห็นเค้าคลอเคลีย...ได้แต่หลบไปเลีย...แผลใจข้างทาง
ดูสิดูแม่นวลนาง..ยังหันมามองตาขวางใส่เรา

ก ติ ก า ข อ ง แ ม ว ขี้ แ พ้ . . . คื อ รั ก แ ท้ ต้ อ ง เ สี ย ส ล ะ
เข้าใจแล้วว่าแมวอย่าเราน่ะ...ไม่จำเป็นต้องมีเขา
โอ้ว่าแม่โฉมศรี...นับแต่นี้...จะไม่มีแม้เงา
...ว่าแล้วก็เลิกเศร้า...หาทางแอบเข้า...บ้านสาวหลังถัดไป

เอ-มิ-กา